Carlos was een intelligent jongetje.
Maar hij had ouders die maar weinig om hem gaven. Omdat hij geen voeten had en omdat hij groeide als kool en omdat ze hem steeds maar moesten dragen wilden ze hem vergeten.
Alsof er geen betere oplossingen bestonden. Het wiel was al lang uitgevonden maar aan een rolstoel dachten zijn verwekkers met hun neanderthalersbrein niet. Dat er dokters bestonden die prothesen konden maken om voeten te vervangen kwam al helemaal niet bij hen op.
Zijn vader en zijn moeder zouden met verve in het Guinness-book-of-records gepast hebben: die van de domste mensen ter wereld.
Ze kochten vergeetgras van een niet-geregistreerde dealer. Ze vergaten Carlos en ze vergaten zichzelf…
Carlos werd er zeer verdrietig van.
triest als handicap ontkend en onderdrukt wordt
Nijpend en beeldend weergegeven
Schrijnend beschreven hoe we met elkaar kunnen omgaan in deze wereld, wat grotesk, maar helaas wel een een echte waarheid eronder!
@José, @Levja, @Marie: dankjevoordehartjes en de commentaren. 🙂