Ik ben er niet goed in, iets winnen. Wellicht een keerzijde van mijn faalangst.
Ooit won ik volslagen onverwachts een gymnastiekwedstrijd. Ik mocht een cadeautje uitkiezen. Het werd een kleidoos. Veel ouder dan zeven kan ik dus niet geweest zijn toen. Daarna werd ik bang om te vallen, en won ik nooit meer iets.
Maar ook met gezelschapsspelletjes gebeurt het me. Waar mijn broer met verbeten blik keer op keer weer het hoogterecord van 148 punten scoort met sjoelen, blijf ik steken na een veelbelovende start.
Laatst gebeurde het bij het wordfeuten. “Je gaat lekker!”, appte diezelfde broer. De angst voor de afgang kwam op, en daar ging ik weer ten onder.
Ach, die knikkers, geef mij het spel maar.
Lisette, ik zou het jou van harte gunnen hier op 120w eens te winnen met een van je mooie levensechte, vaak kwetsbare stukjes.
Een heel groot hart!
Van mij mag de stuiter in het juiste putje vallen. Net als Nel een heel groot (uit) hart.
@Nel, dankjewel!
@Levja, ook hartelijke dank
mooi stukje met een moraal
@lisette: ben je zeker dat het faalangst is? Voor mij verloren wedstrijden hun glans op het moment dat ik mij realiseerde dat de wereld bevolkt is met ‘vals-spelers’ en mensen met agenda’s.
Prachtig beschreven de eeuwige verliezer. Ik ben er ook zo één. Er is een spreekwoord dat zegt: “Ongelukkig in het spel, gelukkig in de liefde.” Ik hoop dat het je mag troosten!
Mooi stukje Lisette. Zonde, faalangst.
@José, dank, en ja, ik blijf een zedenprediker…
@Nele, dat speelt ook vast mee, maar ik ben ook gewoon niet goed in winnen
@Marie, dank, ik heb me inmiddels neergelegd bij mijn rol in het spel, hoor. En de liefde maakt veel goed, dat is waar!
@Inge, dat is waar: de angst is erger dan het verliezen zelf!