Rijdend langs wuivende maisvelden, door eeuwenlang slapende dorpjes, bespeur ik een stuk versnipperdheid. De onveranderde dorpjes versterken het heftige thuiskom gevoel pijnlijk: ik hoor hier al zo lang niet meer thuis, ik heb hier al zolang niets meer te zoeken. Toch liggen ook hier enige van mijn wortels..
Het ontmoeten van oud-klasgenoten (en het missen van nog veel meer oud-klasgenoten) voedt mijn ontheemdheid en mijn bitterzoet verlangen naar ooit. Dat doet ook het rijden door de bossen en de ruim met bomen omzoomde weilanden. En het rijden door de nabij stad, waar mijn jeugdliefdes vandaan kwamen.
Gedeelde herinneringen ophalen is zo waardevol, mits er mensen zijn met wie je deze kunt ophalen.
Opeens begrijp ik het probleem van de ouderdom…
Inderdaad, het leven is loslaten!
Prachtig, Mattie.
De sfeer van heimwee en gemis.
<3
@Levja. Tja loslaten van missen… dat is het moeilijkst!
@Nel. je herken het. Dank je voor je compliment
Dat is helemaal waar, Mattie. Toevallig besefte ik mij dit in de vakantie ook: Een paar weken geleden was een neef van ons over uit Canada. Het praten over vakanties en belevenissen die we samen hebben meegemaakt is echt mooi. Je bent heel snel weer samen terug in de tijd op een bepaalde plek. Heel bijzonder.
Alice, dank je
ja, en je realiseert je dit voornamelijk als je zelf wat ouder wordt
als er herinneringen te delen vallen…
Schoolbank.nl kan helpen. Bundelt krachten tussen wuivende maïsvelden. Met het aangaan van nieuwe contacten is natuurlijk ook niets mis. En wat te denken van mensen die lijden aan Fernweh. Net zo erg als heimwee. Het verlangen om te reizen. En toch begrijp en voel ik jouw melancholie. Ook ik word ouder.