Schrijf mee!
« »

Communicatie

Melancholie

5 september 2016 | 120w | mattie goedegebuur | 3 |

Rijdend langs wuivende maisvelden, door eeuwenlang slapende dorpjes, bespeur ik een stuk versnipperdheid. De onveranderde dorpjes versterken het heftige thuiskom gevoel pijnlijk: ik hoor hier al zo lang niet meer thuis, ik heb hier al zolang niets meer te zoeken. Toch liggen ook hier enige van mijn wortels..

Het ontmoeten van oud-klasgenoten (en het missen van nog veel meer oud-klasgenoten) voedt mijn ontheemdheid en mijn bitterzoet verlangen naar ooit. Dat doet ook het rijden door de bossen en de ruim met bomen omzoomde weilanden. En het rijden door de nabij stad, waar mijn jeugdliefdes vandaan kwamen.
Gedeelde herinneringen ophalen is zo waardevol, mits er mensen zijn met wie je deze kunt ophalen.

Opeens begrijp ik het probleem van de ouderdom…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van mattie goedegebuur of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »