Gister was het weer zover. Een feestelijke bijeenkomst waar ze bijna niemand kent. Dat wordt dus babbelen. Onderwerpen genoeg: de politiek, het Nederlands elftal, het weer..
Gelukkig is ze tegenwoordig voorbereid. Die ene keer was een goede les. Ze merkte toen plotseling dat ze geen thema meer heeft.
Sindsdien heeft ze haar verhaaltje klaar. Wil bij de waarheid in de buurt blijven, maar ook niet te gedetailleerd erover praten. Niet zomaar, niet tegen iedereen.
Want na de algemene openingszinnen komt geheid te vraag: “En wat doe jij?”, en dan moet ze iets vertellen over haar werk.
Over hoe ze dat is kwijtgeraakt, en niet meer meedoet in de ratrace. Luchtigjes zal ze het zeggen.
Het feestje moet wel gezellig blijven.
kleine toelichting: ik heb serieus gedacht dat het thema deze keer geen thema was, en toen dwarrelde dit verhaaltje naar binnen. Ik vond het zelf niet meer nodig om het te veranderen toen ik begreep dat we vrij mochten schrijven deze keer.
In mij ogen geeft dit weer dat wij, mensen, nog steeds niet vrijuit durven te leven.
Die nietszeggende gesprekken zijn vreselijk!
@Levja, je hebt gelijk, en het is erg naar om jezelf gevangen te voelen door schaamte- en schuldgevoelens
@Katie, klopt, maar soms zijn ze ook lekker veilig
Wie je bent, valt op zulke feestjes meestal samen met wat je doet.
Mooi en pijnlijk weergegeven als je “buiten de boot gevallen” bent.
De sfeer is er niet naar om tot echte gesprekken te komen op dergelijke feestjes.
<3
Ach ja, mensen oordelen zo gauw…
maar hoe belangrijk zijn dit soort nietszeggende gesprekken nou eigenlijk?
@Nel, ja dat klopt en ‘doen’ verengen we tot betaald werk verrichten. Wat fijn om jezelf daarvan te bevrijden!
@Mattie, objectief gezien helemaal waar…
Een rake 120w. Het woord ‘luchtigjes’ vind ik prachtig.
@Alice, fijn dat je je laat raken!