“Geweldig, Lilian, zoals je die vent van repliek hebt gediend,” zei de een.
“Je bent een sterke vrouw,” zei de ander.
“Je verdient iets beters,” riep men in koor,
Na de opluchting en het voldane gevoel rest de stilte. Af en toe branden de tranen, maar mijn wangen blijven droog. In de nacht trekken de beelden van de afgelopen jaren aan me voorbij: de spelletjes die ze speelden; het gefluister bij het koffiezetapparaat, de blikken …
Hoe kon ik zo blind zijn dat ik het niet heb zien aankomen? Wat ben ik naïef en goed van vertrouwen geweest.
Ooit zal ik opveren; deze korte brief is voor mezelf:
Lieve Lilian,
Jij hebt je integriteit bewaard.
Dat is het belangrijkste.
Hoofd omhoog!
Na twee sterke delen een net zo sterke deel drie, Nel!
Dank je, Ewald.
Het ontroert mij.
Prachtig sluitstuk! <3
Dank je wel, Marlies.
Levja, dat doet me goed.
soms heb je een veer nodig, als je je vernederd voelt, desnoods door hem op je eigen hoed te zetten!
Mooie afronding 🙂 <3