Het was een unieke gedachte die ik had. Zo’n gedachte die je leven waarde geeft.
Nu was ik net een boek aan het lezen van een Perzische schrijver en tot mijn stomme verbazing bleek mijn gedachte letterlijk op pagina 48 te staan.
Dit kan niet, dacht ik, die gedachte is van mij.
Ik stond even versteld. Toen vroeg ik me af of dit enkele exemplaar mijn gedachte gestolen had, of dat mijn gedachte in meer boeken terecht was gekomen. Ik snelde naar de bibliotheek, zocht een boek van dezelfde auteur met dezelfde titel en bladerde naar pagina 48: geen spoor van mijn gedachte. Thuisgekomen schreef ik een dankwoord voor mijn gedachte in het Perzische boek. Dat was wel het minste.
Goud@Gijs
Heel leuk, Gijs!
ja, de werkelijkheid is niet in een boek te vangen.
Morphische resonantie !
@Levja, @Marlies, @José, dank jullie wel.
@Lijmstok: het is bijna nostalgie om Sheldrake bij mij naar boven te halen. Dankjewel!
Zodra ik jouw reactie las, groeide er bij mij weer een nieuw verhaal.
https://120w.nl/2016/het-zelfschrijvende-boek/