Ik was degene die altijd achter je stond, die in je bleef geloven, die je aanmoedigde om een week naar die …, naar die charlatan te gaan. Spiritueel heler noemde hij zich. Hij vertelde je niets anders dan wat ik je ooit gezegd hebt, maar zijn woorden geloofde je. Hij dompelde je onder in een bad van mooie woorden, wentelde je in een marinade van ‘je mag zijn wie je bent’, totdat elke porie van je lichaam ermee doordrenkt was. Het lag niet aan jou, wist je na die week. Maar je kon nog steeds niet je lot aanvaarden, niet de willekeur waarmee iedereen getroffen wordt. Iemand moest schuldig zijn. Vroeger was jij dat zelf, en nu heb ik het gedaan.

Originele invulling! <3
Heel leuk verhaal, Gijs.
“Spiritueel heler” ?
Hartje
Gewoon een goed stuk
Veel relaties eindigen doordat de een meer groeit dan de ander. Iemand anders de schuld geven is de makkelijkste weg. Goed stukje, Gijs.
ja die helers, is een woord met twee betekenissen, heel maken en zich toe-eigenen
@Hay, @Nel, @Levja, @nyceway, @José, dank jullie wel!
(Het is hier natuurlijk wel de vraag hoe objectief het verhaal van de ik-persoon eigenlijk is)