‘Oma! Het huis is klaar!’ Sanne toont trots het nieuwe huis dat ze van lego heeft gemaakt. Het dak ligt ernaast. ‘Hier zijn drie slaapkamers rond een hal en daarboven nog drie. In iedere kamer passen twee blauwtjes, dan hebben ze nu meer dan genoeg slaapplaatsen. Iris heeft aan het plafond al zo’n afluisterdinges gemaakt.’
‘Mooi!’ zegt oma. ‘En een galerij langs de bovenste kamers. Je hebt zelfs bedden gemaakt.’
‘Met matrassen van watten. Daar heb ik die lapjes omheen genaaid.’
‘Dus daar had je ze voor nodig.’
‘Ja! Zullen we het huis samen naar ze toe brengen? Wat zullen ze blij zijn! Ik vind het zo zielig dat er een paar buiten moesten slapen.’
‘Ja, dat is zeker zielig.’
« Het is voorbij, zoveel is zeker
Zeevaren »
« Het is voorbij, zoveel is zeker Zeevaren »
Fictie, Liefde, Mensen
Zielig (Blauwtjes 24)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Het is voorbij, zoveel is zeker Zeevaren »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ha Marlies, lang niks van de blauwtjes gehoord! Was hun schepper er even tussenuit?
Nee, hoor, maar ik had mijn gedachten ergens anders bij.
Dat herken ik heel goed.
Fraai. Een blauwtjeshuis. ‘k Zie beelden voor me.
Levja 🙂
Het enthousiasme van Sanne spat er vanaf!
Dank je, Alice. Sanne is inderdaad erg gek op ‘haar’ blauwtjes.
mooi gevoelig beschreven.