De tere lippen van oma beroeren de theekop van Chinees porselein waarop ragfijne, goudkleurige takjes met vogels zijn geschilderd. Haar gerimpelde handen trillen. Een deel van de thee komt op de schotel terecht. Ik help haar om de thee weer in het kopje terug te gieten. Mijn oog valt op de barst …
Ooit stond het kopje in de vitrinekast die alleen op bijzondere dagen werd geopend. De dag dat mijn opa plotseling overleed, was de kamer gevuld met bezoek. Het kopje stond op de salontafel. Ik pakte het op en liet het zomaar uit mijn handen vallen.
“Stom kind, dat was opa’s mooiste kopje,” schreeuwde mijn moeder.
“Opa kocht ooit secondelijm,” zei oma zacht.
“Déze scherven kunnen tenminste worden gelijmd.”
Prachtig weer @Nel
Mooi, Nel, maar naar mijn idee kun je een barst niet lijmen (zorgvuldig gelijmde barst). Wel een afgebroken scherf, waarna er een zichtbare breuklijn resteert. Misschien nog even puzzelen.
Dank je, Levja.
Ewald, dank.
Ik heb de tekst voorlopig aangepast en het themawoord elders geplaatst.
Ik bewaar wel mijn eerste versie, want volgens mij kon het wel zo.
Nel, zo vind ik hem veel sterker. Nogmaals, een mooi stukje!
Dank je, Ewald. Soms leidt het themawoord tot geforceerd gebruik en heb je even de blik van buiten nodig. 🙂
We leren van elkaar, Nel. Frappant is dat sommige critici zelf geen enkele kritiek verdragen. Hoort er kennelijk ook bij…
Scherven kan men lijmen maar het komt nooit meer terug in de oorspronkelijke staat…
Dat klopt, Ingrid.
Dank voor het lezen en voor je reactie.
Zuster Goudriaan,
Mooi beschreven. Volgens mij zitten er meerdere lagen in. Morsen, barsten, iets kapot laten vallen.
Dank BroederVork,
U bent een goede verstaander