Maanden, weken, dagen en uren aan een tekst zwoegen, je ziel en je zaligheid erin leggen, en dan je verhaal aan een ander geven, erop vertrouwen dat die jouw stuk van je ziel met dezelfde eerbied zal behandelen als jij dat hebt gedaan en er dan achter komen dat die ander jouw verhaal heimelijk naar derden stuurt, voelt als seks zonder wederzijdse toestemming.
Ik schreef het van me af, ik schreef me een weg naar de vrijheid en ik bereikte er een verontrustend gevoel van vrijheid mee.
De boekanier in mij verloor er vrienden door. Maar daar rouw ik niet langer om want als ik er nodig heb, dan schrijf ik er een paar bij, in dat boek van mij.
Is er nog een weg waar weggenomen is? Valt er dan niet iets te boeken?
@Nele: als ik mijn rare reactie kon weg stuffen, dan deed ik dat. Ik zat nog met mijn hoofd vol jazz. (North Sea Jazz festival) Ik snap zelf niets van wat ik heb neergeschreven. Je stukje is serieus en zo wil ik het ook beschouwen.
@Levja: ik vond het niet zo’n rare reactie hoor. 🙂 Ik begrijp alleen niet goed wat je er mee bedoelde. Dank je om mijn serieus stukje als serieus te beschouwen, want dat is het ook. Ik dacht: ik schrijf eens iets heel persoonlijks… 🙂
Of er nog een weg is waar die weggenomen is? Jazekers: wegen komen en gaan voortdurend. Wegenwerken zijn er altijd en overal…
En wat er te boeken valt? Boeken zijn altijd welkom, liefst zo veel mogelijk…
En zelf wil ik ter zijner tijd ook een uitgever boeken, een poppenkast en een trollenbureau om het boek te verboeken, en misschien ook wel een regisseur om het verboekte boek te verfilmen en…
Zie: https://yoo.rs/nelevooryours/blog/schrijfuitdaging-op-yoors-u-wint-n-miljoen-euro-wat-ga-je-ermee-doen-1467393316.html
(Het blog is niet goed geschreven, maar er staat in wat er moet in staan.)
@Nele: Ongetwijfeld dacht ik vannacht ook aan het feit dat er altijd een weg is. Zeker ook met schrijven en dan kom je weer op boeken. Zowel als zelfstandig naamwoord, maar ook als werkwoord. Misschien ben ik na een wijntje poëtischer? 😉
🙂
Zie nu pas je link naar je blog. Maar ik ga nu eerst buiten spelen en jawel weer jazzy doen. Ik beloof geen reacties te schrijven als ik de maat niet kan houden en de juiste toon niet kan vinden.
@Nele, het voelde ook als een persoonlijke oprisping, en een gal dat gespuwd moest worden. En dan toch mooi.
En eh…@Levja: zelfkennis is het begin van alle wijsheid;)
@Lisette: dankjewel. 🙂
@Levja: de juiste tonen zijn gewoon eerlijk, denk ik. 🙂 En als ik moet kiezen tussen blues of jazz, dan is het voor mij de blues. (Kan ik harder op de pianotoetsen slaan, als er niemand thuis is.)