“Joehoe!”
Een gedempte stem joehoede terug.
“Waar zit je?”
“Op zolder, kom gauw!”
“Hoe dan?”
“Klimmen!”
Hij kon zich slecht oriënteren tussen de wirwar van kabeltjes, schroeven en stalen kastjes. Van het kleurrijke van de villa, waarover Mies hoog had opgegeven, was niets te zien.
Op zijn achterpootjes rekte hij zich uit, trok zich aan zijn voorpootjes omhoog en klauterde via kabelbundels verder. Hoog boven hem zag hij flauwe schijnsels van paars en oranje knipperende lichten. Daar zat ze! Aan de andere kant van de wand van rechtopstaande zwarte schijven had ze uitzicht op de cafetaria.
Hij hoorde een munt vallen en verstijfde toen Mies’ huis begon te trillen.
Zijn muis-oortjes waren niet geschikt voor de decibellen van de jukebox.
Grappige invalshoek, Alice!
Leuk!!! Muziekmuisjes.
Dit is een test
Dankjewel Ewald en Levja.
Wat test je, Frank?
De reactiemogelijkheid ?
Test geslaagd!
Haha! Het wordt zo een kleurrijk geheel.
Heel leuk, zo’n zolder waar leuke spullen opstaan zoals een jukebox <3
Wat een leuk en fantasierijk verhaal, Alice.
Verrassend perspectief.
Hartje
@Alice. ik zie hem voor me: een dansende muzikale muis! Met een hartje!
Bedankt voor jullie positieve woorden Ingrid, Nel en Han.
Ze hebben 2 keuzes, of meeswingen of er aan ten onder gaan.
Of je trekt er meer muizen mee aan , of je stoot ze af.
Gr. +<3,
Chris
Zo is ’t Chris. Ik verdenk Mies er eerlijk gezegd van, dat zij met het oog op zíjn gevoelige oortjes expres in de jukebox is gaan wonen. Mooi rustig 😉
Leuke invalshoek.