Ze zitten samen op de eretribune van le Parc des Princes. Ieder met een sjaaltje in de kleuren van hun favoriete team. Het gladiatorenspektakel staat bijna op het programma. De leeuwen brullen van de honger. Henri blaast keihard op zijn vuvuzela. Die mocht ie meenemen van zijn zoontje. De leeuwen worden helemaal gek.
‘Zit er nog familie van jou bij?’ Vraagt Nero aan Henri.
‘Nee, maar ik zie wel een paar pooiers, zonde, doodzonde, daar gaat veel geld verloren.’
‘Toch niet uit de Moulin Rouge?’
‘I’m afraid so!’
‘Waarom spreek je nu ineens Engels?’
‘When I get scared.’
‘Ik dacht dat jij een God in Frankrijk was.’
‘Et toi en Rome?’
‘Het gaat beginnen Henri!’
‘Brilletjes op!’
‘Monocles, mon ami”‘

Dit stukje bracht een grote glimlach op mijn gezicht. Heerlijk! Je eerste hartje heb je.
Je tweede ook!
Thanx. Was ooit mijn favoriete spel. Hartenjagen. ? ?
Nero schijnt de eerste te zijn geweest met een monocle.
Yep Levja, hij keek door een smaragd (aan een stokje, ketting of touwtje?).
Ben benieuwd hoe dat eruit gezien moet hebben. Groene leeuwen. Groene spieren.
@Mien: Op zich lijkt het me mooi om middels een smaragd de wereld te bezien. En groen staat bekend als oersymbool. En smaragd symbool voor macht, onsterfelijkheid en eeuwige jeugd. Maar of Nero nu zo’n lekkere jongen was?
@Levja: Ik heb ook een lichte voorkeur voor Henri. Maar dat is van een geheel andere orde. Pretty in red. 😉
Lekker gek stukje.