Stop mij maar weg in een instelling ergens in een bosrijke omgeving of met uitzicht op de rivier. En dat de kamers dan een balkonnetje hebben, zodat ik in een leunstoel van het uitzicht kan genieten, terwijl ik naar mijn iPod luister. Ik wil ook graag een stapel boeken mee, voor als ik uitgekeken ben op het uitzicht. Val me verder maar niet lastig, dan laat ik jou met rust. Ik hoef geen therapie meer, want ik ben toch niet te helpen. En mezelf helpen lukt me niet, want dan was ik al lang weggeweest. Geen prikkels alsjeblieft en al helemaal geen eisen. Het is me allemaal teveel, want ik ben gestoord en zit toch al gevangen in mijn hoofd.

<3
Zwaar, Jolwin. <3
Wie intramuraal verpleegd wordt, lijdt aan zware en soms gevaarlijke psychoses. Géén gemakkelijk leventje!
Wie als normaal tussen de gekken wil zitten, is minder normaal als hij zelf meent.
Een gemakkelijk leventje op staatskosten zit er dus even niet in.
Gr.+ <3,
Chris
Levja & Marlies dank voor het hartje.
Hoewel zwaar heb ik ook geprobeerd een gevoel te beschrijven: de wens naar rust, die niet te vinden is in een instelling, omdat de onrust in het hoofd zit.
Chris, Ik vind jouw reactie inhoudelijk juist, alleen het aanhalen van ‘staatskosten’ jammer. Ach, misschien heb ik dat ook wel uitgelokt; enerzijds is de heersende opvatting dat je als geesteszieke in zo’n instelling een profiteur bent (ik vind trouwens niet dat jij dat beweert) en anderzijds is de maatschappij bang voor je, omdat verondersteld wordt dat jij eerder een gevaar zult zijn voor jouw omgeving.
Compliment voor de filosofische zin: “Wie als normaal tussen de gekken wil zitten, is minder normaal als hij zelf meent.”
@Jolwin: Blij dat je het nog steeds in dezen kan en mag verwoorden. Ik lees voor in een verpleeghuis aan demente bejaarden. Deze helderheid zou ik deze lieverds zo graag gunnen.