Ze was een beetje bang voor de grote man in het zwarte pak.
Hij had een wit baardje, een grote snor en het leek alsof zijn ene oog veel groter was dan het andere. Zijn bevelen waren slechts handgebaren.
‘Ruim de tafel op.’
‘Doe de deur dicht.’
Gisteren maakte hij een ander gebaar. ‘Kom hier.’
Ze durfde niet goed. Waarom zou meneer haar dichterbij willen hebben? Ze was het jongste dienstje, mocht niet praten, alleen maar geruisloos doen. Met neergewende blik, zoals dat hoorde, liep ze naar hem toe.
Toen ging alles razendsnel. Hij graaide onder haar rokken. Zij sloeg hem in zijn gezicht en zijn monocle rolde over de grond. Ineens had hij twee gelijke ogen.
Ze werd ontslagen.
Goed personeel is nauwelijks meer te krijgen tegenwoordig… ☺
Groot ontzag. Ontzagwekkend stukje @Katie
@Ewald, dit verhaaltje speelt rond 1900. Toen was het al niet veel beter 😉
@Levja, dank je wel!
Katie, een probleem van alle tijden dus.
De tweede hufter al deze week.
De monocle mooi ingezet in het verhaal, Katie.
Beste Katie,
Fel realistisch drama! Dan maar ontslag!
Graag gelezen.
Gr.+ <3,
Chris
Heel sterk Katie. Het klassenverschil en de rijken die dachten dat ze zich alles maar konden permitteren. Het jongste dienstje is in één keer haar naïviteit verloren.
Ze had er een blauw oog van moeten maken… Mooi verhaal.
Ik vind de chronologie een beetje verwarrend. Omdat je na de witregel “gisteren” schrijft, ga ik er automatisch vanuit dat het stukje voor de witregels zich vandaag afspeelt, maar dat kan niet want ze is inmiddels al ontslagen. Het kan zijn dat het aan mij ligt hoor, maar ik zou een of andere tijdsaanduiding voor de witregel prettig vinden.
Verder een treffend stukje.