Tot deze week wist ik niet wat occlusie betekende, en verwerkte ik twee betekenissen in mijn bekentenis-column (zie: ‘Eén keertje maar’).
Nu blijk ik het zelf beleefd te hebben. In mijn eigen huis is er nota bene geoccludeerd!
Hoofdpersoon is mijn dochter. Inmiddels is ze bijna negentien jaar, toen was ze een jaar of drie. Een engeltje om te zien, met blonde krulletjes en hemelsblauwe ogen, waarvan er eentje lui bleek te zijn.
We bezochten dus regelmatig de orthoptist, die haar een pleister voorschreef. Een hippe met leuke plaatjes erop. Haar beste vriendinnetje wilde er toen per se ook een.
Haar amblyopie werd veroorzaakt door anisometropie, en dat werd pas dit jaar ontdekt.
Benieuwd of Matthijs dit ook heeft beleefd…
Mooi verhaal, Lisette.
Ik had dezelfde invalshoek met een ander verhaal.
De overeenkomst is, dat de pleisters hip zijn. 🙂
Anoniem ben ik.
Nu niet meer, Nel 😉