Verbeten smeet hij nog drie lego stenen weg.
Het getik van plastic tegen het raam deden hem grijnzen.
Daar waren ze dus tegen aangevlogen.
Net goed!
Stomme dokter!
In gedachten zag hij de vriendelijke glimlach van de arts die met een grote blauwe pleister aan kwam lopen.
Okee, die had hij zelf uitgekozen. Maar wist hij veel!
‘Je hebt één goed oog en één lui oog,’ klonk het vriendelijk. ‘Nu gaan we dat luie oog beter maken’.
Dus werd het goede oog afgeplakt en veranderde zijn wereld in zwart.
Verrader!
Elke dag vijf uur niets zien.
Hij tastte rond.
Opeens zag hij drie wazig blauwe dingetjes op.. de vensterbank?
De blokjes!
De occlusie therapie begon zijn vruchten af te werpen!

Wat een opluchting voor de jongen!
Knap stukje
Leuk stukje, Jessy.
Ik koos dezelfde invalshoek, maar een andere uitwerking.
Mooi slot!
<3
Themawoord mooi verwerkt.
Gr.+<3,
Chris