Ik durf ‘m niet aan te doen, hij ruikt naar haar. Hij hangt aan de kapstok, niet te verschuilen achter de mijne. Eigenlijk drukt de mantel van mijn moeder die van mij opzij.
Zou zij waar zij te ruste is gelegd haar haar nog hebben? De prachtige rol die zij op haar achterhoofd droeg? Zou je nog de lippenstift zien die ik haar liefdevol opdeed? Het is een jaar later. Mijn moeder was een koningin-moeder. Wie deed haar toch pantoffels aan in plaats van haar elegante schoenen?
Ik vraag me af of ik verf over me heen krijg als ik met de mantel van mijn moeder de straat opga. Ik kan hem laten vermaken. Een bodywarmer wellicht, met stukke bont.
~mystiek~
Heel mooi en teder geschreven met ontroerende details.
Het verdriet en gemis proef je tussen de regels door.
Mooi, gevoelig stukje. Het gemis is voelbaar.
Kan me bijna helemaal inleven in je stukje. Vaak weet je na jaren ineens wat te doen. Maar tijd is nooit van belang in dezen.
Mooi, Mili. Stukken bont?
@Levja, @Nel, @Marlies en @nyceway, dank voor jullie waarderende woorden. Het gemis is daar.
nyceway, stukke is bewust gezet. Stukke als kapot(te).
Beste Mili,
Fijnzinnig schetsje.
En wanneer ze je zouden aanspreken op bont; zeg dan gewoon dat het nepbont is en niet van echt te onderscheiden. Tegen mensen die ringeloren mag je jokken.
Gr. + <3,
Chris
@Chris, fijn van je te horen. Ik neem je advies glimlachend ter harte.