Honderdtwintig woorden is meer dan genoeg.
Kies een eenvoudig idee en schrijf dát uit.
Eerst een schets, waar je zorgvuldig de overtollige woorden in wegkapt.
Redeneer terug naar de kern, niet meer.
Beperk jezelf tot één onderwerp.
Houdt de dialogen simpel.
‘Hoe bedoel je precies?’
‘Nou gewoon, zoals ik het zeg.’
Ook al lijkt het gemakkelijk.
Honderdtwintig woorden in één verhaal.
Het blijft toch lastig.
‘Zeg jij dat nu, of ik?’
‘Hoe bedoel je precies?’
Probeer eens wat verwarrends.
Eén enkel onderwerp is al snel zo saai.
Iedere gedachte leidt steeds weer tot een nieuw inzicht.
Al schrijvend rijgen woorden zich aaneen tot eindeloze zinnen.
Geen verhaal dat zich in die beperking laat vangen.
Honderdtwintig woorden is veel te weinig.


Stukje nummer 240.
Te lezen van boven naar onder en van onder naar boven. Dat is dus 240 woorden. 😉
En voor de echte die-hards, het kan dus eindeloos gelezen worden.
O ja en het onderwerp is: Liefde. En dat slaat op de site natuurlijk. 🙂
Beste Hadeke, ookal? Een nieuw Nederlands woord. Gecorrigeerd eigenlijk 121 woorden dus, of 242 wanneer je het terugleest. Wel leuk bedacht.
Ewald, je hebt gelijk. We zouden de lezer niet te zeer willen vermoeien. Aangepast dus.
Gelukkig, Hadeke. Dat leest een stuk prettiger ☺
Een waardig en mooi 120/240 woordenstukje.
Gefeliciteerd, Hadeke, met je 240ste verhaal.
En nog instructief ook.
TOP! Gefeliciteerd. En leuk zo op en neer. Ga ik ook eens proberen.
Knap zo’n heen-en-weer-verhaal!
Erg leuk en origineel 🙂
Netjes Hadeke, 240 al! Gefeliciteerd met dit jubileum en ook met het zeer geslaagde stukje. Heel knap, twee kanten op leesbaar!