Een rode stift en een opstapje, dat was alles wat Eline nodig had. Doelbewust zette ze de stift op het bord, waarop een molen stond afgebeeld. Ze tekende pappa, Michael en zichzelf als stokpoppetjes, staand op de bovenste wiek. Haar stiefmoeder Eva tekende ze er mooi niet bij.
Nu, twintig jaar later, hangt de kleurige plaat er nog steeds. Eline kijkt om zich heen. Niemand in de buurt. Snel haalt ze een stift uit haar tas. Ze tekent naast haar vader nog een poppetje, met rok. Ze stopt de stift weer weg, net voordat haar vader en Eva aankomen.
‘Kijk,’ zegt Eline. ‘Dit heb ik getekend toen we hier twintig jaar geleden waren.’
‘Zijn wij dat?’ vraagt Eva. ‘Wat lief!’
Wat een mooi en lief verhaal, Inge!
Ik sluit me bij Nel aan. <3
En ik bij Nel en Marlies!
Wat een intens lief verhaal.
Dankjewel allemaal!
Geïnspireerd door een schrijfmiddag in de Delftse molen de Roos, waar dit bord hing bij binnenkomst: http://www.ingehulsker.nl/wp-c...../molen.jpg