Als slecht gekleed publiek leken de hoge flats neer te kijken op het treurig schouwspel dat plaatsvond op hun binnenplaats. De bewoners van dit stukje stad hadden nog minder dan niets. De gemeente had deze wijk jaren geleden aan de kansarmen toegewezen. Meer dan een stuk beton met een paar kozijnen was het niet. Houten panelen met afgebladderde verflagen versperden een rechtstreekse doorgang naar de tochtige woonruimtes.
Eéns per week kwam Vieze Karel namens de gemeente poepemmers legen.
Met de hoop als dagloner aan de slag te gaan, vertrokken de mannen iedere ochtend voor dag en dauw naar de haven. Bij onvoldoende vraag naar mankracht, sjokten de zwakkeren moedeloos terug naar de getto. Naar hun vrouw en hun kluwen kinderen.
Goed geschreven tijdsbeeld, Alice.
Wat een armoede en troosteloosheid.
De eerste zin is erg mooi.
Mooi beschreven, Alice. Een hartje met een opmerking daarbij.
Gezien de naam ‘Vieze Karel’ is het verhaaltje gesitueerd in Nederland. Hoogbouw (flats) kennen we in Nederland pas vanaf de jaren zestig.
Dank voor jullie reacties. @Ewald: had ik toch beter op moeten letten bij de geschiedenisles… of beter speurwerk moeten verrichten! Dank voor je opmerking.
Mooi het contrast tussen je poëtisch beschreven eerste alinea en de harde werkelijkheid van de tweede.
@Alice. Mooi geschreven, prachtige openingszin die alleen al een hartje waard is.
Dankjewel Nyceway en Han.
Zuster Alice,
De eerste en laatste zin zijn echt goud. Heftig verhaal.
Wat een mooi compliment, dankjewel!
Had ik bijna je mooie stukje gemist @Alice. Met werkelijk sublieme zinnen. Vooral je eerste zin. Prachtig. Ook je laatste alinea. Kortom een kei van een stukje.
Dankjewel voor je mooie woorden Levja!
En bovendien van harte gefeliciteerd met je mooie winnende stukje van afgelopen week.
Ook hartelijk dank @Alice