Daar lag het op tafel. Vergezeld van een heel klein briefje. Een klein gedichtje, ondertekend met ‘For Mien, with love’. Waarom in het Engels vroeg ik mij af. Totdat ik het klein dagboekje vond, verstopt onder een stapeltje ondergoed in de garderobekast. Ik wist genoeg. Tranen stroomden in mijn ogen.
‘I love morfine, and morfine loves me.’
Dat was de titel van ieder gedicht, in dikke grote letters opgetekend. Een leesbril was niet nodig. Op iedere pagina prijkten drie gedichten, Engelstalig, wonderschoon.
Ik las de gedichten gretig door. Waarom oma, waarom? De glazen ampul gleed uit mijn hand op de vloer stuk. Het glas versplinterde in kleine stukjes. Net als de gedichten in mijn weke hoofd. With love for Mien.
~wonderschoon~
Het doet mij zo denken aan: sweet Child O’ Mine. In dit geval me o’mine.
Love it.