‘Oh man, dit is een vorstelijke trip’ brulde ik en luidkeels zongen we mee met een Nederlandstalige hit van weleer.
‘Morfine, Morfine, Morfine
Ti voglio al piu` presto sposar
Morfine, Morfine, Morfine
Ti voglio al piu` presto sposar
O mia bella mora
no non mi lasciare
non mi devi rovinare
oh, no, no, no, no, no…’
‘Wauw man, die Rocco Granata was echt wel een vet coole Belg.’
‘Rocco Chanel zul je bedoelen,’ en we barstten samen in een geweldige lachkick uit.
‘Ik weet het niet, ik voel me in ieder geval de koning te rijk door die mescaline uit die cactus.’
‘Peyote is the medicine,’ gilde hij luidkeels en schonk terstond nog een flink glas dubbel getrokken thee in.
~geweldig ~ Marina, Marina.
Bij deze trip is zelfs een onderdaan vorstelijk.
Heel je stukje zit geest~verruimend in elkaar.
Dank Levja,
Zonder mij onderdanig te gedragen maak ik een diepe buiging 😉
Groet, Rolf van der Leest
Lang leve de cactussen! 🙂
De naaldloze dan welteverstaan, Regenboogvlinder 😉
Groet, Rolf van der Leest
Haha, geweldig Rolf!
@Matthijs Zantinga,
Prachtige uiting van leesgenot 🙂
Groet, Rolf van der Leest