‘Na een paar glaasjes begon hij meestal te vertellen, zijn hart te luchten. Dat ie niet anders kon. Hij moest wel… voor ons. “Dat snap je toch wel?” vroeg ie altijd aan mijn moeder.’
‘En wat zei je moeder dan?’
‘Die knikte, meer niet. Bij ons werd er altijd geknikt. Niemand vertrouwde iemand. Zelfs niet op feestjes, dan werd er veel gepraat, niets verteld.’
‘Waarom vertel je dat nu?’
‘Het moest eruit, ooit. Bij hem ook, toen hij een keer mee moest vliegen. Die avond, geen drank, huilde hij: “Zonder verdoving, zelfs geen morfine, het luik ging open en… Ik heb het nooit geweten!”’
‘Het wordt morgen een lange dag, Max. Ga maar lekker slapen. Het is jouw probleem niet.’


Han, ik moest het het even herlezen, maar volgens mij gaat het over Julio Poch. Subtiel.
Ewald. Poch, of Zorreguieta… vul maar in!
Han, beiden dan!
Ewald, beiden deugen niet, om het eufemistisch te zeggen.
Eufemistisch, maar duidelijk! Fijne dag morgen. Ik blijf thuis trouwens ☺
Ewald, jij ook! Ik blijf met dit weer ook denk ik thuis.
Han, ik blijf al sinds 1986 thuis, tenzij het heel mooi weer is. Dan ga ik de stad uit; de drukte vermijdend.
Ewald, ik ga altijd naar een leuke band. Als gast Rudy Bennet, van de Motions. Ken je die (nog)?
Vaag, Han. Eerder uit latere jaren dan van vroeger. Wij schelen net een paar jaar.
Ewald, dat is waar. Kijk maar eens op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=CwjEW66V-RM
Dit ken ik wel, Han. Maar of ik ik het van toen ken of van daarna, durf ik niet te zeggen.
Ewald, maakt niet uit. Iemand van in de 70, en nog goed zingt: respect.
Zeker, Han. Welterusten. Nogmaals een fijne dag morgen.
Ewald, welterusten.
Heftig onderwerp, Han.
Mooi en subtiel verwoord.
Ingrijpend.
Weet je dat je 119 woorden hebt?
@Nel, dank je wel!
@Levja, dank voor je reactie en opmerkzaamheid. Inmiddels 120 woorden.
Heftig en triest. En spijtig genoeg blijvend actueel.