Ik ben een verhaal.
Je vraagt je nu af: een verhaal in eenzame opsluiting, hoe kan dat?
Wel, dat zit zo.
Ik was ambitieus, anders dan die triljoenen, triljarden verhalen waar nooit iemand van hoort. Ik wilde gepubliceerd worden.
Op een nacht vond ik een geschikte schrijver. “Inspiratie,” dacht hij, en hij schreef me direct op.
Heerlijk was het; ik wilde meer. De ochtend daarop: een wat oudere schrijfster. Ze snelde naar haar tekstverwerker.
Toen begon het gedoe. “Plagiaat,” riep iedereen. Mij kon dat niets schelen, het was een mensending. Ik vond het wel leuk zelfs: extra aandacht.
Maar toen kwam de verhalenraad erachter. Ik had een fundamentele verhalenwet overtreden: herhaalde openbaring. Ik werd veroordeeld en zo zit het dus.
Het verhaal verhaalt zelf. Leuk verzonnen.
Gijs, wat een leuk perspectief.
Mooi verhaal 🙂
hahaah arm verhaal zeg!