Vier schuin aflopende houten wanden, naar een vlakke vloer waar het oefenpaard nauwelijks op past. Ik had de slag snel te pakken en in een land waar een klein aantal mensen de sport beoefent, staat men spoedig aan de top.
Polo. Alle aandacht gaat naar de meest behendige, de meest atletische ruiter van het team. Naar mij. Vooral van vrouwen. Totdat hij met een onbesuisde tik mijn knie aan gort sloeg. Weg aandacht. Nooit meer meetellen. Mank.
Ik zei dat het een verzoeningsdrankje was. Nu ligt hij hier versuft op de grond.
De mallet zwiept van het hoogste punt naar beneden, de hamerkop naar voren. Ik mik op zijn knie en probeer zijn hoofd niet voor de bal te houden.


De ultieme wraak,
Goed verhaal weer. Ik lees je graag, Hadeke (en ik leer veel van je manier van schrijven)
<3
Ai, dat doet pijn, zo’n wraakactie. Je geeft een mooi kijkje in de psyche van de HP.
Dank jullie wel. Nel wat een mooi compliment. Zo leer ik ook; van het lezen van anderen.