Sanne staat voor het raam. De zon schrijnt, maar de tuin is nog drijfnat. Ze kijkt naar het poppenhuis. Oma had daar gisteren een merel bij zien neerstrijken. Twee blauwtjes waren van zijn rug gesprongen. Ze gingen waarschijnlijk in het poppenhuis schuilen.
Hé! Dat zijn die twee mensen van het laboratorium! Ze stappen het lage hekje over.
‘Oma!’ Sanne rent naar de achterdeur. Oma doet open.
De vrouw zegt: ‘Mogen we even in de tuin kijken? We zijn op zoek naar twee ontsnapte laboratoriumdiertjes. Ze moeten hier zijn.’ Ze toont een doosje.
‘Bedoelt u die blauwtjes?’ zegt oma.
‘Ja! Weet u waar ze zijn?’
‘Nee. Zoekt u maar.’
Bezorgd kijkt Sanne de twee na. Ze mogen de blauwtjes niet vinden!
« Wat een gedoe
Waterstandje »
« Wat een gedoe Waterstandje »
Fictie, Mensen, Natuur
Op het spoor (Blauwtjes 11)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Wat een gedoe Waterstandje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Kan je verliefd worden op blauwtjes? Denk het wel! <3
Ik dacht al, Marlies, een tijdje niets van de blauwtjes gehoord, maar daar zijn ze toch weer!
@Levja en @Ewald, wat zijn jullie snel met reageren!
Natuurlijk kun je verliefd worden op blauwtjes, Levja. Ik ben het zelf ook!
Goedemorgen @Marlies. Ja, ik had zin in een gezellig verhaaltje bij mijn wakker worden kopje koffie. Dus je kwam als geroepen.
@Marlies. Ik ga een actiegroep oprichten: ‘Laat de blauwtjes met rust!’
Een rood hartje!
Goede timing van mijn kant, dan, Levja!
Dank je Han. Ik ben er helemaal voor!
The story continues 😉
Leuk, Marlies!
Heel mooi. I <3 blauwtjes