Ik zie een pad dat rustig is
Zoet geplaveid
Het loopt wel lekker
Waardering veegt het onkruid weg
De tegels liggen keurig op een rij
De hobbels aan de rand
Vegen we keurig aan de kant
Het paadje ligt er netjes bij
Het trekt veel mensen aan
Geen warmte biedt het
Maar ook geen kou
Het vult de maag
Het pad is weeldererig in lauw
Voedt een lege geest tot mat
Voldaan kijk ik in het zwarte gat
Van niet te vullen vraag
Consumeren is ons hoogste goed
als het om genieten gaat
Is niets dat toch voldoet
De doeltjes waarin men schoppen moet
Blijven onuitgesproken vaag
Dit pad verbiedt kritiek op de gebaande weg
Verbiedt wat ik nu zeg
Fascinerend gedicht. Doer me denken aan een afbeelding van “de brede en smalle weg”.
<3
Mooi, bij de tweede keer lezen nog mooier.
Beste Jessy,
Dat noem ik poëzie. Vind je ook dat het woord “groen” beter klinkt dan “onkruid”?
Toen ik begon met dit thema rolde dit er uit.
Inderdaad, achteraf dacht ik ook aan de brede en de smalle weg, vandaar deze titel
Net als Nel.
Ook Levja bedankt voor de reactie.
Dank je V met de vork.
Tja, ‘groen’ klinkt beter, maar ritmisch gezien vind ik het wat minder.