Sanne kijkt door het raam naar de regen en vraagt zich af of de blauwtjes in hun poppenhuis het wel droog zullen houden. De bel gaat. Oma haast zich naar de deur en Sanne hoort een mannenstem en een vreugdekreetje van oma. Als ze samen binnenkomen, ziet ze dat het buurman is.
Hij zwaait met de krant naar haar. ‘Het is je gelukt!’
‘Huh? Wat?’ Ze is met haar gedachten nog bij het poppenhuis.
‘Dankzij jouw ijzerdraadje zijn de twee blauwtjes uit het laboratorium ontsnapt.’
‘Yes!’ Sanne geeft hem en dan oma de high five. ‘Dit bewijst toch zeker wel dat ze intelligent zijn?’ Ze kan het niet over haar kant laten gaan dat iemand daar nog aan zou twijfelen.


Wederom leuk, Marlies! Onthul je het geheim wel voor de jaarwisseling?
Heel leuk weer, Marlies.
Ik leef helemaal mee met Sanne en vind blauwtjes fantastische wezentjes.
Dat heb jij toch maar mooi bereikt als schrijver/schepper 🙂
Dank jullie wel! @Ewald – Ik heb geen idee wanneer ik het geheim zal onthullen, maar misschien wel voor de jaarwisseling.
@Nel, ik ga zelf ook steeds meer van die blauwtjes houden.
Weet je @Marlies. Ik begin meer en meer dol te worden op de blauwtjes, dat het me niet meer uitmaakt wat ze nu zijn. Ze zijn gewoon de blauwtjes.
Dank je, @Levja. Ja. grappig hoe dat werkt, hè?
Marlies, heel leuk. Hoe zal het aflopen…?
Alweer zo’n leuk blauwtjes verhaal!
Zuster Vaz Nunes,
Geef blauwtjes de vrijheid! Geen blauwtje is illegaal!
Dan je, Katie.
helemaal mee eens, broeder Vork!
Hé daar zijn de blauwtjes weer. Ik had ze gemist, even terug ‘gebladerd’. Wat leuk weer!
Dank je, Irma!