Hoewel jij de luiken net hebt opengedaan, sluiten mijn oogleden zich genoeglijk. De zonnestralen strelen mijn huid, het licht is te fel om tegenin te kijken.
Je tilt me uit bed en vleit me neer op het gras. De sprietjes kriebelen aan mijn rug en benen. Dan voel ik je lenige vingers mijn buik betasten. Je toppen lopen van mijn navel naar mijn rechterzijde. Blijven daar rusten. Ik wil roepen, ga door, maar de woorden komen niet.
Dan voel ik een scherpe punt. Weer, en nu doet het zeer. Ik gluur door mijn wimpers. Wat heb je nu in je hand?
“Leg je lancet maar even weg. Ze is nog niet onder narcose”.
Dat is het laatste wat ik hoor.

Mooi stukje met verrassend eind. <3
Dank je @Marlies.
Levja, het eerste gedeelte is prettig: lentekriebels. Het tweede gedeelte minder prettig maar verrassend. Daarom: een lentehartje!
Droom en werkelijkheid @Han Ook een roes, toch?
@Levja, net wat je zegt, ‘Sister Morphine…’
Ja, die @Han. Hoor je de stem van Marianne Faithfull?
@ Levja, Ach Marianne Faithfull…. wij ‘schoffies noemden haar ‘Vleesvoel’.
As Tears go by… op dit moment. Snif!
Ow Levja! Knap. Lezer op het verkeerde been. Goed stukje.
Merci @buitenboek. Hopelijk zorg ik zo voor wat aangename verstrooiing.
Wat mooi geschreven, daarmee lokte je me in val.
Dank je @Irma Weet je, dit vond ik nu zelf ook een mooi stukje. En juist heel weinig hartjes. Nu gaat het me niet om de kwantiteit, hoor. Laat ik daar heel duidelijk in zijn. Meer om dat wat ik zelf wel goed vind, minder in de smaak valt en andersom ook soms. Denk ik, mwah… en dan valt het wel in de smaak. Snap je wat ik bedoel?
Een heerlijk stukje, helemaal naar mijn smaak, Levina, heel graag gelezen <3
Dank @Dana