Op een kaal veld deden grote stalen constructies dag in dag uit hun werk. Niet moeilijk doen, geen vragen stellen maar je mond houden en pompen.
Braaf bewogen de stalen rossen zodra iemand op hun knop drukte, en wanneer ze moesten rusten stonden ze stokstijf stil.
Velen kregen last van metaalmoeheid en het werd tijd voor fris bloed. Er werd een hoekje vrij gemaakt voor een nieuwe, glanzende jongen.
De lat lag hoog en de spanning was voelbaar toen zijn switch voor de eerste keer werd overgehaald. De ontzetting was niet te beschrijven toen deze jaknikker in tegenovergestelde richting begon te bewegen en een neeschudder bleek.
Technici hebben jarenlang tevergeefs gezocht naar het ene losse schroefje. Hij kijkt werkloos toe.

Als de Groningers hadden geweten dat één schroefje verwijderen afdoende was… <3
@ Ewald, de Groningers zouden geen succes hebben gehad.
Om tussen alle jaknikkers een neeschudder te zijn betekent niet dat er een schroefje bij je los zit.
Ik knik ja voor dit mooie stukje. Knap bedacht en geschreven. Hartje.
Wat een vondst, Katie!
Met plezier gelezen.
Ps
Velen moet volgens mij vele zijn, omdat het niet om personen gaat.
Mooi, Katie! Erg leuk stukje.
@ Buitenboek, dank je wel!
@ Nel Goudriaan, dank je wel. Je hebt gelijk, het moet vele zijn omdat het hier om dingen gaat. En ook eigenlijk weer niet…;)
@ Matthijs Zantinga, dank je wel
Katie, leuk bedacht en geschreven. Hartje!
Velen moet zijn vele; het gaat niet over mensen.
Erg sterk Katie. Het zijn net mensen die machines!
@ Han Maas, dank je wel. Ik heb het gezien, het gaat over dingen, en eigenlijk ook over mensen. Maar hier moet vele staan.
@ Nyceway, dank je. Omgekeerd geldt hetzelfde…
Puntgaaf stukje!
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Wat een goed stukje, zeg! Heel leuk bedacht!
@ Chris en @ Irma, bedankt!
Zuster Katie,
Een leuk verhaal over een jaknikker met een los schroefje.
@ VmetdeVork dat losse schroefje is nooit gevonden, dus misschien ligt de oorzaak wel ergens anders.