“Jongens, we gaan niet van tafel voordat de spruitjes op zijn. Het is maar dat jullie het eten… eh… weten.”
Het was een van de zeldzame keren dat moeder zich versprak. Het organiseren van een goede maaltijd voor stuiterboys was geen sinecure. Zeker niet bij stuiterboys die ook nog eens beschikten over een buitennormaal IQ. Voor de niet zo scherpe lezer, buiten normaal, binnen absurd.
“Ja, maar mams, moeten we dan echt alle blaadjes van de spruitjes eten, of mogen we ons ook beperken tot de buitenste?”
“Open deur, Sjakie, daar trap ik niet meer in.”
“Die?”
“Nee, daar!”
Mams werd soms doodmoe van de woordspelletjes.
Tergend langzaam aten de jongens de spruitjes op.
Ze aasden op het toetje. Flegmaflip.

Je zal zulke mannetjes dagelijks om je heen hebben. Dat kan inderdaad tamelijk vermoeiend zijn. Ik heb een slimme stuiterbal van zes jaar oud. Ik kan me hier zeer in inleven <3
Grappige woordspeling, past goed in de context!
Met vriendelijke groet = hartje,
Chris
Geweldig.
Mien, wat een levendige en levensechte scène.
Heel leuk geschreven met een mooie uitsmijter.
<3
Harry Potter is weer terug in ons midden. Heerlijk. <3
Driedubbele grinnik! Geen spiegel bij de hand maar ik denk dat mijn ogen ook blonken, dus: HART!
Leuk gevonden! <3
Haha… hoe kom je erop? Heel leuk!
Allen dank voor jullie reacties. Hartverwarmend … en ja … ook een beetje spooky Levja. ? ? ?