De baby is, aldus pa en ma, een ongelukje. Ze maakt een hoop kabaal. Ze is niet happy, dat snap ik zelfs. Maar om een of andere reden mag ik haar niet troosten.
De tweeling is ongeveer een jaar oud en heeft niet veel op met de baby. Dat uiten ze vooral door mij te jennen: prikken, porren, uitdagen. Pa en ma doen alsof ze het niet zien en grijpen niet in. Het is echter niet aan mij om dit gedrag te corrigeren ook al heb ik er de meeste last van. Daarom probeer ik hun gesar maar uit de weg te gaan. Dat lukt vaak niet, dus onderga ik het maar. Ik kan helaas weinig anders.
Wat een hondenleven.
« Geen antwoord geen vraag
Leiderschap »
« Geen antwoord geen vraag Leiderschap »
Column, Maatschappij
Hondenleven II
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Geen antwoord geen vraag Leiderschap »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een echte hondenliefhebber kun je mij niet noemen, maar deze trouwe viervoeter heeft mijn <3 gestolen.
Wat mooi om te horen Ewald.
Het onvoorwaardelijke van een hond. Een betere kameraad bestaat niet in mijn ogen. Mijn <3 gaat dus naar de hond … 😉
Dank Levja. Er zijn teveel honden die geen hartje krijgen…
Mee eens @Sanne Te veel honden zijn voor veel mensen een wegwerpartikel. Alleen als het de mens uitkomt. En de hond … Die blijft houden van de mens.
Oke, nu lees ik ze op volgorde. Trouwe viervoeter ten top.