Nee hoor, ik doe daar niet aan mee, slapen overdag. Mijn ogen prikken en ik voel mijn oogleden drukken, maar ik weiger, nee, nee, nee!
Zou ik weten dat het slechts bij vijftien minuten zou blijven, dan zou ik direct naar het logeerbed in de kamer hiernaast lopen. Maar mijn zwangere lijf heeft een ander ritme en houdt me dan al gauw een uur vast in dromenland.
En dan zeker wakker worden met de gebruikelijke black-out waar ik dan twee minuten van moet herstellen, terwijl gedachten als waar ben ik, waar is iedereen, hoe laat is het, wat voor dag is het en wat was ik eigenlijk aan het doen, de revue passeren? Dus slapen overdag, nee … ik vertik het!
Misschien vraagt je lichaam er nu wel om?
Zeker Levja,en mijn geest wint ook niet altijd. Ik had het stukje namelijk nog maar net geschreven of de slaap wist me over te halen toch te gaan liggen. 🙂
Valerie, nog altijd hoogzwanger en dan toch zo mooi schrijven.
Ik doe het je niet na! <3
Dank je Ewald. Ik ben benieuwd wat voor stukjes er vanaf volgende week in me op komen…
Herkenbaar.