God! Wat is (niet lijkt) het lang geleden. We (deden alsof we) studeerden voor onderwijzer. Vijf jongens bemanden de groep, vooral meisjes zagen toen al de voordelen van “het onderwijs” in. Eén van de dames heette Merel Vleugels, best knap, misschien een tikkeltje niet slank.
“Turnen” hoorde ook bij het lessenpakket. De bok! Mijn reputatie onderstrepend maakte ik indruk met een viriele tijgersprong.
Merel Vleugels knalde frontaal tegen de bok aan! K.O. De ganse groep kudde bekommerd rond het arme kind samen. “Moet je te voet of met de fiets naar huis?” informeerde juf bezorgd. “Nee, met mijn zus met de bus,” prevelde het arme kind.
“Oh, ze kan al terug rijmen,” merkte ik gerustgesteld op.
En ik vloog buiten…
Vast Vlaams. Met terug … Je stukje doet me glimlachen, dus <3
Mooi geschreven.