“We hadden nooit in het donker op pad moeten gaan. We weten hier heg noch steg.” Mijn stem trilt; helemaal klaar hiermee. Met alles wel.
“Wat nu als het nog harder gaat vriezen. Ik heb het steenkoud. Als we zo blijven dwalen, zijn we straks blauw van de kou. Over Blue Monday gesproken.”
“Moed houden, schatje. We zijn er bijna. Steek ik de open haard aan. Cognacje erbij. Dan zijn we weldra weer warm.”
“Ik wil naar huis!” Ik weet dat ik onredelijk klink.
Je stoot mij aan, zegt: “Het komt allemaal goed. Ik hoor het aan de wind. Weet je, Bob Dylan zong het al. Je hebt geen weerman nodig om te weten uit welke hoek de wind waait.”

Deze song dus:
https://www.youtube.com/watch?v=MGxjIBEZvx0
Tekst volledig aangepast. Hopelijk leest het nu beter.
Zuster Levja,
Goud waard. Het brengt me gelijk terug naar vakanties met mijn vrouw: “Ach, schat het komt allemaal goed ook al loopt het pad ineens dood midden in de heuvels van Bomal…..
Aardige manier om het dwalen richting te geven!
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
Hartelijk dank VmetdeVork. Ja, jouw beeld zie ik ook zo voor me nu.
Dank je C.P. Vincentius. Bij het themawoord moest ik gelijk aan de song van Bob Dylan denken. Heb ik heel vaak. Of aan een gedicht. Vandaar dat ik het graag in het stukje wilde verwerken. De eerste opzet was te geforceerd. Bij de tweede poging vond ik het beter lopen. En ze komen ook op de juiste bestemming aan, dus dat is ook oké.
Heel mooi, Levja!
<3
Merci Nel. Juist omdat ik met dit stukje iets wilde en het er in eerste instantie niet uitkwam.
Van harte Levja met dit mooie romantische stukje!
Dank je José. Dit was het eerste stukje, aangepast nadat ik een vervolg op had geschreven.
@José. Lees:nadat ik er een vervolg ….