Het bed van mijn ouders was door een gordijn gescheiden van de woonkamer. Als vierjarige wilde ik altijd in hun bed slapen. Daar kon ik door een kier van het gordijn naar het acht uur journaal kijken. Niet om het nieuws, maar om de aardige man met het prachtige witte haar, die met donkere stem de wereld binnen bracht. Ik begreep nooit iets van wat hij zei, tot hij op een avond vertelde over oorlog in het Midden Oosten. Oma woonde in Amsterdam, wij in het oosten, dat wist ik. Toen de volgende dag de fanfare langs kwam met tromgeroffel dat ik in mijn hele lijf voelde raakte ik compleet in paniek. De oorlog was uitgebroken, Frits Thors had gelijk.
« Er zit muziek in
Infiltratie bij het korps »
« Er zit muziek in Infiltratie bij het korps »
Communicatie
Toen er nog geen jeugdjournaal was…
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Katie of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Er zit muziek in Infiltratie bij het korps »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi, Katie <3 alleen is het 'achtuurjournaal' één woord, hoe raar dat misschien ook lijkt.
Groet, Ewald
Je hebt gelijk Ewald. Dom dat ik daar niet naar gekeken heb. Bedankt voor je hartje.
Mooi beschreven hoe een kind iets kan ervaren op die leeftijd.
Tussen ‘voelde’ en ‘raakte’ zou ik een komma plaatsen.
<3
Dank je wel Nel.
Mooi Katie, spannend vanuit het oogpunt van een kind.
Mooi
<3
Och ja, als kind kreeg ik ook altijd buikpijn van tromgeroffel.