Bleu blies Bollejan zijn ballon in de juiste proportie. Totdat de ballon aan zijn vingers opraakte en bijna uit zijn hand schoot. Amper kon hij de ballon nog vasthouden. In zijn linkse duim en wijsvinger begon de kramp reeds toe te slaan. Om hulp kon hij niet roepen. In een dovencentrum heeft dat weinig zin.
Zwaaien, ja zwaaien, dat moest ie doen. Met zijn rechtse hand kneep hij de in bijna kramp geschoten duim en wijsvinger flink aan. De ballon mocht niet ontsnappen. De doven zouden zich een hoedje schrikken. Stel je voor dat de ballon in hun gezicht zou schieten? De spanning was van het gezicht van Bollejan af te lezen en van de ballon. Toch maar leeg laten?
@Mien: kapotbijten: het geeft wel een knal maar dat horen de doven niet en dan kan de ballon niet meer in hun gezicht schieten.
Gewoon leeglaten, denk ik, brengt een groter risico met zich mee daar zijn vingers al verkrampt zijn waardoor de kans stijgt dat als hij de ballon leeg laat lopen, deze alsnog uit zijn handen schiet.
Ooit een ballon kapot gebeten, Nele? Ikzelf gooi ze altijd in de vuilnisemmer en prik ze dan leeg met de deksel half gesloten. Dan hoef ik de stukjes ook niet te verzamelen. Maar leg dat maar eens uit aan Bollejan. Met zijn handen vol ongebonden ballon.
De lucht weer terug laten lopen in zijn longen, wel opletten voor het hamstereffect, ik weet niet of de rek van zijn wangen dat wel aankunnen.
Grappig stukje
Goed idee Dana. Krijgt Bollejan wel tijdelijk een piepstemmetje van. Maar ach, niemand die het hoort …
😀
beeldend geschreven