‘Lieverd, ik heb alles voor je over.’
‘Dat zeg je zo vaak, mam, maar ik merk er nooit iets van. Dus dit jaar krijg ik echt wat ik wil, de pony!’
Het subtiele verwijt verslaat me. Wat voor keus heb ik nog? Ik moet wel zwichten, maar voer de spanning nog even op.
‘Ja, schatje, maar er bestaat ook nog zoiets van verantwoord opvoeden.’
‘Wat is dat nou voor larie? Krijg ik het nou, of niet! Zeg het maar. Ik weet het liever nu, dan dat ik met kerst weer een teleurstelling krijg te verwerken.’
‘Vooruit maar. Jij je zin, ikzelf had liever traditiegetrouw gevulde kalkoen gegeten, maar sta open voor verandering… hoop alleen dat mijn oven groot genoeg is.’

Leuk, verrassend einde.
Ik dacht de hele tijd: blij dat mijn dochter voorlopig nog enkel om plastic pony’s vraagt, maar die zijn niet zo gemakkelijk te verteren natuurlijk 😉
Hekate, plastic zit ook zo weinig smaak aan…
Lekker hoor … Przewalski Stroganoff … of Shetland Stew.
Wel wat zware kost voor paardenmeisjes … ?
Ja, Mien, daar wou ik haar dus voor behoeden (voor die zware kost), maar verantwoord opvoeden wordt tegenwoordig niet mee gewaardeerd.
@Dana. Heerlijk, mag ik komen eten? Hartje alvast.
Han
Gebakken ponylever, gestoofde paardenpezen en ponytong uit de römertopf, is goed hoor, Han, wanneer jij ook nog eens het hart mee neemt, stoppen we dat wel in de frituurpan, lekker als toetje
Wat ben je slecht, Dana
Dank je, Tja
grappige clou
Dank je, José