Ik wil de wind horen door de kruinen van de bomen
veelkleurige bladeren in de herfst zien
waarin de vele visioenen tot me komen
als een wisseling van het getijdenstramien.
De hemel bedekt met verschil van wolken bovendien
met wonderschone azuren blauwe plekken
waarin steeds weer andere beelden zijn te zien
zo de lucht niet in zijn geheel gaat betrekken.
In ieder veld en bos valt veel te ontdekken
iets wat voor velen zo dikwijls dreigt te ontgaan
maar toch menig interesse weet te trekken
zodra wij voor die imponerende schoonheid openstaan.
Dikwijls komt men tot die ontdekking spontaan
als tussen de bomen valt het stervend blad,
en nog voor ze stervend vergaan
omhullen de donkere aard als gouden mat.
Ha die Egbert,
niemand reageert.
Ik kan er ook geen chocolade van maken.
De Poëzie doet archaïsch aan, maar dat is geen criterium.
Misschien dicht je wel degelijk roomwitte, zoete chocolade. Ik zal het nog eens proeven.
Vriendelijke groet,
Rob.
Ach beste Rob, ik weet niet of het jou altijd lukt, maar ik wil best eerlijk bekennen dat ik niet iedereen naar de zin kan maken met schrijven. De één spreekt dit aan terwijl een ander het juist bagger vindt en evengoed andersom. Ik heb opgegeven dat ik elke reactie en kritiek accepteer. Het overkomt me heel dikwijls dat ik hoge complimenten krijg terwijl ik me afvraag; “Ménen ze dat nou???”