‘Aasvreter, Lijkenpikker!’
‘Mis!’
‘Daar, op die tak! Probeer nog eens!’
De kraai ontweek behendig de aan hem toegewijde steen.
‘Heb je nu je zin? Boodschapper van chaos en terreur!
Kraalogend sloeg hij hen gade. ‘Waarom zou hij nog roepen?’
De zon had hen eerder misleid toen hij riep. Badend in het licht lachten ze om deze zwart gevederde onheilsprofeet. Tot een kwade wind uit het Noorden opstak en hun gelach verstomde in angst. Onwrikbaar omklemden zijn klauwen de tak. Geen wind kon hem beletten te roepen.
Hij schudde zijn veren. Nog één keer…
Nog één keer, zou hij roepen, ‘De herfstkraai’.
‘Zoek je Schepper, want in de duisternis zal zelfs mijn roep verstommen’
Verkoop je trots en niet je ziel….’
Ook wat andere (kraaien)stukjes van je gelezen. Een eigen en herkenbare stel. Mooi!
Stel? Stijl natuurlijk. Was nog voor m’n eerste koffie…