De wanden van de vakantiebungalow waren dun. Ik kon het gesprek van twee oude tantes volgen alsof ze naast mij in de kamer stonden.
‘Is jouw huid ook zo schraal?’ vroeg de ene.
‘Ja, erg is dat. Het komt door de leeftijd. Maar ik heb nu iets gevonden dat de huid weer zacht maakt. Kijk, dit.’
‘Wat is dat dan?’
‘Het is zeep die geen zeep is.’
‘En dat helpt echt?’
‘Ja, je drukt gewoon wat uit de tube en wast je gezicht zoals altijd. Maar de schraalheid verdwijnt.’
Ik moest oppassen om niet hardop in lachen uit te barsten.
‘Zeep die geen zeep is …,’ wat een schat was mijn tante toch.
Warm en teder voelt de herinnering aan haar.
Mooi Marjo, het stuk ademt inderdaad een warme en tedere herinnering uit. Ik zou die laatste zin weglaten, in het kader van ‘show don’t tell’ 🙂
Mooi en warm portret van je tante, Marjo.
Ik blijf toch met de vraag achter: wat is het dan wel…?
Man hè… 🙂
Lief!
Ik vind het wel kunnen, zeggen zeep die geen zeep is, het gedraagt zich wel als zeep