Vroeger verving mijn vader versleten rubberzolen en scheefgelopen hakken. Hij had een gietijzeren schoenvorm, met drie verschillende schoenmaten. Regelmatig controleerde hij thuis de conditie van de rubberzolen. Rubberzolen mochten niet te ver doorslijten. Dan zou de leren zool en tenslotte de leren binnenzool gaan slijten. Was vervanging nodig, dan trok mijn vader een groenblauwe canvas dienstjas aan, legde lijm, spijkertjes, nijptang, priem, hamer en mes gereed. Eerst verwijderde hij de versleten zool of hak. Daarna smeerde hij een stevige laag bruine lijm op de zool. Vervolgens priemde hij op regelmatige afstand gaatjes in de nieuwe rubberzool. Ten slotte sloeg hij spijkertjes door de gaatjes en hechtte het rubber definitief. Overtollige lijm sneed hij weg. Hij deed het vooral met plezier.
« C.P. Vincentius introduceert {{{ïe-e-ïet-e-iët-e-ïet-e-iets}}}
BruinAngst »
« C.P. Vincentius introduceert {{{ïe-e-ïet-e-iët-e-ïet-e-iets}}} BruinAngst »
Familie
Verzolen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van C.P. Vincentius of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« C.P. Vincentius introduceert {{{ïe-e-ïet-e-iët-e-ïet-e-iets}}} BruinAngst »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@C.P.V.: ik zie het helemaal gebeuren. 🙂
Mooi stukje ambacht. En het weekwoord sec, in zijn meest oorspronkelijke betekenis gebruikt. Hartje.
Mooi beschreven, Chris!
Zeker een hartje waard!
Dag C.P.,
Wat een ontzettend geruststellend stukje tekst. Het leest prettig.
Groet,
Beste NeleDeDeyne,
Dan heb ik het goed beschreven.
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste Nel Goudriaan,
Daar doe ik het voor; voor het compliment én voor het hartje:)
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste Annemieke,
’t is zeker gerustellend, dat kun je gerust stellen!
Bedankt voor je reactie,
Chris
Toen was het leven misschien zwaar, maar wel eenvoudig!
‘Rubberzolen mocht niet te ver doorslijten’, typefoutje Chris.
Ja, ambacht spreekt tot verbeelding,
Rob.
Beste Jessy,
Of de jaren vijftig en zestig eenvoudiger waren dat wat het heden ons bereidt? Het is wel heel anders geworden, niet alleen de omstandigheden en verworvenheden, maar ook de manier van denken.
B.v. Veel mensen dragen tegenwoordig schoenen met zolen die niet te vervangen zijn.
Zolen versleten? Dan worden de schoenen weggegooid. Het verschil tussen de kosten van verzolen en nieuwe schoenen in de budgetklasse is te klein.
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste Rob,
Ach, ambacht. Mijn vader was douanebeambte en deed het schoen herstellen voor zijn gezin erbij.
Ja, foutje. Herstelt!
Bedankt voor je reactie,
Chris
Dag Chris, mooi stukje! Ik heb zelf ook zo’n gietijzeren apparaat, van mij opa.
Niet om te zeuren, maar ’tenslotte’ schrijf je in de betekenis van ’tot slot, op het laatst’ los van elkaar: ’ten slotte’.
Groet,
Han
Beste Han,
Zeuren? Ik ben blij dat je me op een foutje attent maakt.
E.e.a. aangepast.
Bedankt voor je reactie,
Chris
@ Chris. Ik ben niet het type dat iemand op zijn foutjes wil wijzen!
Woorden aan elkaar of los… het blijft lastig. Vooral als het, afhankelijk van de betekenis, beide voorkomt. Er staat trouwens in het begin nog een keer tenslotte i.p.v. ten slotte.
Groet,
Han
mooie beschrijving van vakmanschap