‘Meestal op nog geen twee meter afstand.’
Ik loop net de kamer in. Ze zegt het fluisterend tegen onze kleindochter. Het klinkt alsof ze een geheim delen. Ze kan alleen nog maar fluisteren. En slapen. Het zal niet lang meer duren.
‘Ik ga zo naar huis hoor opa, dan kan oma even rusten.’
Onze kleindochter is naar haar oma vernoemd. Een voorbode van hun nauwe band.
Wat is er meestal op twee meter afstand, vraag ik me af. Waar gaf mijn vrouw antwoord op? Ik durf het niet te vragen.
‘Dag opa,’ zegt ze bij haar fiets.
‘Rij voorzichtig.’
Ze drukt een kus op mijn wang en doet haar oortjes in.
‘Where is the love?’ zingt ze bij het wegrijden.
Mooi klein verhaaltje weer Hadeke. Knap hoe je er zoveel in kan stoppen.
Dankjewel Inge. Het is altijd weer een uitdaging om in de kleine ruimte veel te vertellen.
intrigerend stukje
Heer Hadeke,
fijn om een goedgeschreven tekst te lezen.
‘Where is the love?’ zingt ze bij het wegrijden.’ detoneert mijns inziens.
Voor de stijl een grote waardering.
Rob.