De oudjes deden het nog het beste. Maar het mocht niet baten: we liggen eruit. Sinds 1984 niet meer voorgekomen, lees ik in de krant.
Bij voetbal ben ik altijd weer chauvinistischer dan ik van mezelf weet. Ik blijf maar hopen dat ze alsnog winnen, al is het maar net.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik een aantal spelers niet meer ken. Veel bruine koppies, veel in het buitenland spelende jonkies. Gelukkig weet mijn zoon van veertien deze raadsels op te lossen.
Ontroerd ben ik als Robin van Persie (van die beroemde zweefduik, en van zijn ode aan zijn opa) nog een laatste rondje over het veld maakt. Of hij nog eens meespeelt? In zijn ogen lees ik het antwoord.
Beste Lisette,
Bespiegelend stukje over te hoge verwachtingen.
Het zal ooit weer beter worden.
Met vriendelijke groet,
Chris
Lost generation. Treffend gekozen titel. Wederom verloren. Ach. Met zwevende spitsen nog wel. In de achterhoede!!! Maarrrr … ondanks alles blijven we blind vertrouwen in de toekomst. Een klein hartje dan toch. Voor een verdwaalde generatie.
Het is ook een stukje over de vergankelijkheid van de roem