Mijn lange haren kriebelen langs de oren en blijven steeds hangen tussen mijn mond en het tuutje van mijn dwarsfluit. Sinds kort studeer ik klassieke dwarsfluit. Ben overgestapt van blokfluit want veel liever speel ik horizontaal dan vertikaal. De dwarsfluit biedt ook veel meer mogelijkheden qua klanklijn en muziekspectrum. Mocht het me niet bevallen kan ik de klassieke kennis altijd nog aanwenden voor jazzzzzz en rrrrrock en blueeezzzzz. Mijn grote voorbeeld is Ian Anderson. Doch niet voor zijn dwarsfluit talent maar voor zijn uitspraken en intellect. Wie kent hem niet? Ik ga even Retro Tull en zoek op Wikipedia zijn adagio en adagium. Het tempo waarmee Ian teksten lanceert is geniaal. Vertaald in muzieknoten smaakt het naar hazelnoot. Zonder dope.
« Onze dierbare boompjes
GeheimRegen »
« Onze dierbare boompjes GeheimRegen »
Communicatie, Cultuur, Mensen, Poëzie
Retro Tull
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Onze dierbare boompjes GeheimRegen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Kan me niet boeien wat je vertelt, Mien, maar vertellen kan je!
Ik benijd Uw ritme.
Hoerééé.
Rob.
goed geschreven Mien!