In een schatkamer groeit die verborgen boom. Haar stam vormt mijn ruggengraat. Ik mest haar dagelijks met woorden. Woorden die ik niemand toevertrouw. Vandaag vertrouwde ik haar dat geheim teveel toe. Nu bonkt zij op mijn slapen en schraapt mijn schedel dun.
Dus vraag ik Haar vergiffenis. Oh!, hovaardij.
Ik heb haar irreversibel overladen. Neusslijmvlies stulpt naar buiten. Een druppel bloed lekt uit mijn oor, blijft kleven aan oorlel en struift op het schouderpand van mijn overhemd. In de spiegel zie ik een loofblaadje groeien op mijn kruin waaruit rap een mij ontstolen geheim ontkiemt. Tussen duim- en wijsvinger verpulver ik vertwijfeld stampers. Bijen moeten dood. Zo kan ik wel bezig blijven. Het regent op de dijk. Het regent geheimen.
Mooi stukje, matige titel. Deed me even denken aan de film Irréversible van Noé.
Met dank aan Mien: Van GeenThema naar GeenHeim als titel.
De titel…
Die is al beter.
Echter, naar mijn aanvoelen zou die nog beter kunnen.
Het stukje zelf is bloedmooi.
Dank je Nele.
Tis nu GeheimRegen geworden.
Rob.