Ik weet het niet meer. De radars, die mijn hersenen zijn, draaien overuren. Ze klikken constant in elkaar, maken connecties … Connecties die ik helemaal niet wil, niet meer althans.
Het verleden moet weg, sommige mensen moeten blijven waar ze zijn, in de herinneringen aan vroeger. Ze moeten in een doos, met een mooie strik er om heen of beter nog, achter slot en grendel … de sleutel weg.
Helaas lukt het me niet en komen ze op me af, soms onverwacht, maar steeds full-on. Ze zuigen me leeg, laten me ronddolen in krochten, doen het NU te kort. Ik probeer mezelf af te leiden, mezelf te verlossen van het lijden. Ach had ik maar een knop, dan kon ik duwen … STOP!
« De stem des volks
Paprika snijden »
« De stem des volks Paprika snijden »
Fictie, Mensen
Genoeg!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefanie Rls of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« De stem des volks Paprika snijden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties