In het midden staat een kolom met een knop.
‘Wat doet dat ding hier? De cel is al zo klein.’
‘Groter dan je verdient. Maar vijftig jaar is lang. Daarom gunnen we je het recht er op elk gewenst moment een eind aan te maken.’
‘Hoezo. De doodstraf is afgeschaft.’
‘Als je zelf kiest, heet het anders. Mijn advies is om van onze service gebruik te maken. Iedereen heeft er baat bij. Jij bent van alles af en wij worden niet nodeloos op kosten gejaagd.’
‘Val dood!’
Vijftig jaar later …
De celdeur schuift open. Iemand komt van zijn brits overeind en strompelt naar zijn verlossing. Het felle licht desoriënteert hem. Hij wankelt. Net op tijd vindt hij houvast. De knop …
Deze keer wilde ik mijn stukje eens echt om het themawoord laten draaien. Ik zie te veel stukjes (óók bij mijzelf overigens!) waarin de manier waarop dat themawoord verwerkt wordt nogal gekunsteld overkomt. Vaak heeft het helemaal niets met de inhoud te maken.
Welke inhoud? Fictie? 😉
@Anoniem
Het is inderdaad 100% fictie. Nou ja, 100% fictie bestaat volgens mij niet. Het is misschien 98% of 99%. Bewust of onbewust gebruik je namelijk altijd wel iets dat je ooit gehoord, gezien of gelezen hebt.
Ja, daar moest het wel op uit lopen. Hartje.
Inderdaad staat het themawoord centraal. Goed gelukt, @Hay
Een drama in een notendop met ook wel een slapstickachtig effect.
<3
Hay = back.
Dank je, Rob. Tussendoor een wandelvakantie in de Oostenrijkse bergen. Nu weer paraat …
Dag Hay,
Het verhaal vind ik minder. Vooral het einde.
Dat klopt naar mijn idee niet. Vijftig jaar lang is hij zich bewust van de kolom, de knop en wat die betekenen.
Vijftig jaar houdt hij vol. En dan zou hij op het moment dat hij overwint, strompelen en zich vastgrijpen aan de kolom en de knop?
Dat lijkt me ongeloofwaardig.
Toch een <3
'Als je zelf kiest, heet het anders.' vind ik briljant.
Ik begrijp je kritiek op dat einde, Han. Ergens is die wel terecht, maar (zoals Nel hiervoor al constateerde) bedoelde ik dit niet als een realistisch, uit het leven gegrepen stukje, maar gaat het inderdaad meer in de richting van een slapstick, een tikkeltje ‘over the top’ dus.
Over the top of over the knop?
In mijn ogen heeft hij een belangrijke knop om weten te zetten en volgehouden. Een lange levensstrijd die door het woord ‘iemand’ zo moet aflopen. Wat is er nog over na 50 jaar. Niets meer! Een iemand …
Groet + hartje, Rolf van der Leest
Het eind was grappiger geweest wanneer de HP, in tegenstelling tot ieders verwachting, als een Duracell konijn de cel uit was gehuppeld.
Zoiets als in ‘De Honderjarige’van Godfried Bomans.
Toch…., aardig stukje.
@Rolf
Mooi dat je zo goed aanvoelt waarom ik de HP geen naam gaf, maar hem gewoon ‘iemand’liet zijn. Daarbij had ik inderdaad in gedachten wat jij omschrijft.
@Chris
Je alternatieve ontknoping was ook leuk geweest. Van Godfried Bomans ben ik nog altijd fan… 😉
Ik vind dit wel komisch. Is dat ongevoelig? Zit je daar al die tijd netjes te wachten. En dan nog. Mooi.
@Annemieke
Ongevoelig? Nee hoor. Niet voor niets noemde een andere lezer dit slapstickachtig. Je kunt het best lezen als een tragikomisch stukje, al heb ik dat bij het schrijven niet bewust zo bedoeld.
na vijftig jaar ben je het leven ook wel ontwend denk ik, alleen die vijftig jaar zijn hier vooral de gedachten over de eindeloze stilstand, het is lastig de duur van de tijd te verbeelden, het strompelen is hier wel een goed woord.