Soms zou ik de knop uit willen drukken om maar niets meer te zien van de ellende die me via de beeldbuis overspoelt.
Eerst besefte ik niet eens goed wat er aan de hand was; een handjevol vluchtelingen die een zee overstak. Inmiddels zijn het er duizenden.
Hun verhaal verschaft steeds meer inzicht in een wereld van angst, corruptie, mensensmokkel, gammele boten, gewonden en doden.
De beelden krijgen steeds meer een gezicht: in de foto van een gezinnetje, zie ik mijn gezin. In het jongetje, mijn neefje. Wat zou ik doen?
De knop uitdrukken heeft geen zin, de ‘film’ zal blijven doordraaien. Trouwens, de beelden staan op mijn netvlies gebrand. Er zal een knop óm moeten. Wat ga ik doen?
Dat heb je mooi verwoord, @Irma
Een indringend appél
Mooi pleidooi. Hartje.
Dank @Nel en Marjo!
‘Hé, er staat een knop op je TV, die helpt je zo uit de puree’…Die zin van Doe Maar kwam in me op tijdens het lezen van jouw stukje. Goed geschreven ..hartje gegeven
Dit onderwerp zal ons blijven bezighouden, dat heb je goed onder woorden gebracht Irma